Euskandinavia

inondik hona

Category: Uncategorized

Bila dator, hilezkor, bizitza

.
Bila dator, hilezkor, bizitza.
Hazi eta hitz, golkoan narabil.
Hazi-hitz zara,
harrietan begi zara,
begietan hesi zara.
Betiko ezezagun hori, eta hau,
Zure orratzak zizta eta hariak laztan,
honaino:
Une bat bihotzagoa da sekula baino.

Eta, beharrezko egia, inon, sinetsiko dugu elkar
non, elkarren beharrik gabe, hitz eta eskuen ezezagutzaz
korapilaturik baigautza.

Beharrezko egia, inola, sinetsiko dugu elkar
gutxienik ere
beti azkenak diren gauetan
elkarren beharrik gautzanean.

 

 

.

Advertisements

Begira, zabal, eta ninirik ez

 

Jezarri

Hots arrotz guztiei adi.
Hilak, hitz, zure bila. Has
dadin ehiza.

Ehiztari.

Ilargi ezagun guztiak miretsi itzazu
ezezagun bailiran, bihotz.
Baina itzalik ez, ez eraman itzalik.

Ekarri.

Lagunik ‘ni’, eta ‘beste’ena, zeu zara,
Epela. Hiru aldiz iltzaturik, baina
zigor bakarra duzu hil ondoko barkamena.

Emagin,

letagin-betazalez ebaki
bizia, izena, odola. Zulo azken
eta lehenak
Argirik isuri beza ama
zerria
eta lohia.

Elkarri

begira, zabal, eta ninirik ez.
Nolako egarri, halako izu
gezur-haragizko begiek.

 

 

.

Irri harrizko, zara isildu, lainoz

.
Irri harrizko, zara isildu, lainoz.
Oskarbi gorrien erdi-hitz gordinak
zain dabiltza, hegaz.
Sagardien legea, lozorro gabe gau betea
sinesten ahal duzu, uzkur, izutzen ez dena?
Lanabes eta berdin, bagoaz gorriturik
irrikarik gorenaz, sar dadin haizea,
zelai garden,
bekaizkor,
belarren ertzetan.
Negua bada inon, lo dago. Inork zerratu
ditu iturriak. Inork ernatu ditu izotzak.
Kale, zeru,
gorren zorroak bete dira
doinuz.
Ahal dut, eta badugu.
Zara, eta bagoaz.
Agur, Jauna, nagusirik ez da
zahartzen ez denik,
izenik ez
ke artean betikotu edo lainotzen ez denik.

Irri harrizko, zara isildu, lainoz.
Hortz-haginen disidentzia:
beroari,
hotzari,
martxo,
apiril
eta zain guztietako
tenperaturari.

Epeldu da arratsa,
indartsu, izokin jauziez
geroko oldarra,
heriotza
eta hortz-haginekiko
disidentziaz.

Iraun eta irentsiko ditu Jaunak
Iraun
eta irentsiko ditu
Epelak.

 

 

.

Zilegi da izar, beilegi

 

Zilegi da izar, beilegi,
ostean zehatz, ageri
Barrenik barren, aireari izenik emanez gero
arnastu lehen;
eta eten, atsedenak eria lez.
Indarrik al den, zilarrezko egiarik ilargiena,
horra hor mezu ezkutua: ez da.
Aseturik badoa, guregandik eta badoa,
beste batzuen argitzera;
beste batzuk, gure izenez
amets
Eta eske, eske dautza ilun ezberdin,
eta berari, begira.

.

Arrotz izateari uztea

 

__Elkartu baikara,
ez gara arrotz
Sarkor, ozen
Ordu hilgaitza,
zorrozki baikor
Mihi, hagin, inolaz bero
bego isil eta etsigarri
Ezti-soro, goitik haize min,
jausi hazi
Oro errun,
oro zu
Igarri ilunetan
non sarri ez da izar
Baldin hotz,
latz eta egarri
Edan eta edanarazi,
Gida oldarkor
Keinu ezten,
Zale beste ezerena ez
Astirik bada, adi
Ilargi berari
zirrara trakets bi
Idatz bedi ezina,
inoren jabe
Herrenen hanka okerra
Bide berri bat
Itzultzeko ez
-hor, inor ez arrotz
Elkartu baikara
ez gara inon
Herratu eta salbo

Atzorik gabe

 

 

.

Azkena I

 

Iragana, denak dezepzionatu duen jainkoa,
Mirari berbalak pilatzen jarraituko
du soinean, bero samur bat denok partekatu
arren inork zapaldu ez dugun tokian.
Aldako txoriaren arropa erantziak.
Lehendabiziko hegaldiak erakutsiko dio
nora itzuli, nondik ez den itzuliko,
eta ezkutatuko da Ilargia bezala:
beste batzuei ageriz.

 

Amen

.

Azukreari kafea

 

Azukreari kafea,
Eta mikatzak hustuko dizkio
piztiari erraiak

Bide galduetako harriak
Lo, lo —lo
Erdietsi dute amets bako loa
“Utzi, alaba, lo, lo —lo dago”
Loa da, maitagarria.

Piztia odoletan (“azkenik!”)
“Ba al da odoletan ez den piztirik?”
Harriak txikitzen —beren loa
Harria —bere ikara
Hamaika orratz gorri azalean.

Utzi, alaba, lo, lo —lo dago.
Loa da. Maitagarria.

Tazan bueltaka, distiraz distira
Ziztadak, piztia —mikaztuko dut
azukrea.
Piztiaren eskuak eztarrian.
Hire izena, lo, lo
Harrian.

 

 

.

Loredunak

 

Loredun, eta lurperatzen ditugu
sustraiak
Adinaz husturik, izen bat
airean zintzilik
Zuregatik fruitu, lore, hazi—
izan naiz guztia.

Lur pikorrekin nahasi,
harren hizkuntza ikasi eta harri-pitzaduretan sigi-saga
Gazteluen oinarriak
Eraitsi.

Belarri ororentzako kantua,
ezein mihiren hizkuntza —zure joana
Ikusten ez zaituzten begietan
Islatzen da argien.

Lurra da haginen azken bazka —bilaterala—
Inurritegiek gorde dezaten gure sekretua—
Sekulan ez dela ehortziko
Amodiorik.

 

 

.

Sublimazioa II

.
Idazten dut eta sortu ez
Bentrilokuo bakar baten ahoak
Dira gorputz hauek

Ez naiz bakana
Lepo honen gainean
Ez ene itzala
Higitzen duen bakarra

Argia dago
Argia dit
Argia dizut

Idazten dut eta sortu ez
Lehenbizi hitza baitzen eta ez lezake
Lurrik sortu belar izpi batek

Idazten dut eta arnasten zaituztet
Nire buruok, ene
Itzalaren Higiarazle
Baina, eskuari begira, eten egin zait
Eztarria

Nor zara zu?

Argia dago
Argia dit
Argia dizut

 

 

.

Sublimazioa I

.

Hondoraturik behin betiko hodeietara,
Hegorik gabe, ez dut hitzik.
Erantzungo zenidan, ama,
Hutsak
Hotsik baleki

Arroketan, Amona,
Aurpegidun,
Itxuragabe; ez die begirik ixten ekaitzaren laztanei

Arroketan, Jainkoa,
Ahalguztidun,
Indarge; itsaso gorri bat ez baita banatzerik

Oroitzez higitzen dira harea mugikorrak
Eta goian,
Goian dago sua
Su bat
Zuen aurpegiez

Adio! Odola, itsasoa eta hareak
Adio! Hodeietara, husturik, bainoa
Azalgabeko hutsarekin
Bat
Izatera

(Egia esan, ama)
Hitzik eskaini nizun baina
Lumek ez dute hegorik egiten
Eta sainduek
Ez dute odolik isurtzen

(Egia esan, ama)
Denbora eskaini nizun baina pikorrak,
Haizetsu, zoko zuretzat ezezagun batean
Pilatu ziren

(Egia esan, ama)
Izena eman zenidan
Baina esanahirik ez
Eta etengabe idazten dut
Harrietan, haizean, azaletan,
Begietan
Inoren oroitzaz
Bete dadin

 

 

.

%d bloggers like this: